Gelsene artık ne olur? Tepe taklak olmuş bu hayatımda tek yolunda giden şey sen olsana. O zaman unutabilirdim işsiz, hedefsiz ve bomboş bir hayatımın olduğunu. Kalabalıklar beni kendilerine benzetmek için elinden geleni yaparken ve ben tanrı’ya neden beni sevmiyorsun diye yalvarırken senden güç alabilirdim.
Hayatımda istediğim hiçbir şey yolunda gitmiyor. Çabalarım hep çok nafile.. İstediklerimin birazı bile olmuyor. Üstelik çok kocaman şeyler de istemiyordum. Şimdi koşup durmaktan nefes nefese kaldım. Durdum. Baktım ki ben hala başladığım yerdeyim. Başarısızlığı kabullenmek çok zor be sevgilim. Gelsen ya şimdi “anlıyorum seni güzel bebeğim” desen ve izin versen de ben kollarında ağlasam hıçkıra hıçkıra. Eskiden yaptığımız gibi sende benim yanımda tüm gardlarını indirsen ve gözyaşlarına dokunsam ellerimle. “Üzülme hayatım.. anlıyorum artık seni” desem.
O kadar komik ki bir zamanlar senin şikayet ettiğin ne varsa hayatla ilgili hepsi başıma geldi sevgilim. O zaman anlamıyordum seni ve kızıyordum isyan etmelerine. Ama hayat işte böyle terbiye ediyor adamı. Yaşadım, gördüm, öğrendim, isyan ettim ben de. Ama benim yanı başımda “sızlanma artık” diyecek bir sen yoksun.
“Ben bunları sadece seninle konuşabiliyorum” dediklerini kimlere anlatıyorsun şimdi? Anlatabiliyor musun ya da? Birbirimize anlatacaklarımız çok fazla birikmedi mi?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder